Artikel in de Volkskrant

Gebruikersavatar
erikscollectables
Moderator
Berichten: 226
Lid geworden op: 02 Jun 2008, 10:58
Contact:

Artikel in de Volkskrant

Berichtdoor erikscollectables » 23 Feb 2009, 08:02

Vandaag maandag 23 feb 09 staat er een aardig artikel over de MWO in de Volkskrant. Als forummoderator ben ik ook nog door de schrijver geinterviewd wat helaas niet terug te lezen valt....

Groet, Erik

Gebruikersavatar
Henk-Willem
Moderator
Berichten: 2356
Lid geworden op: 20 Jul 2007, 08:33

Berichtdoor Henk-Willem » 23 Feb 2009, 09:05

Bedoel je dit artikel:

Stoutmoedige, maar bescheiden types

Amsterdam - Buitenlandse keizers, Hollandse dandy’s in propellervliegtuigen en inheemse strijders die een klewanghouw voor hun commandant opvingen: geen wonderlijker optocht dan die van de Ridders der Militaire Willems-Orde. Kapitein Marco Kroon sluit eind mei achteraan.

In de kledingkast van Frits den Ouden in Breda, tussen zijn overhemden en stropdassen, staat een houten kistje met militaire onderscheidingen. Kenners zullen het Maltezer Kruis met geparelde punten herkennen, de groene takken die verwijzen naar het Bourgondische Rijk en de wit geëmailleerde vlakken met de tekst: voor moed, beleid, trouw. Het is de hoogste onderscheiding van Nederland, de Militaire Willems-Orde, diep weggestopt op de slaapkamer van de 94-jarige.

Den Ouden is een van de acht nog levende ridders in Nederland. ‘We dachten dat we gingen uitsterven’, zegt hij. ‘Op het jaarlijkse diner verschenen steeds minder ridders. Dat vonden we triest, maar ook wel een goed teken.’ De jongste ridder is 85 jaar. Dus als koningin Beatrix eind mei de 38-jarige kapitein Marco Kroon de ridderslag geeft, keldert de gemiddelde leeftijd binnen de Orde.

Namen
Op die dag sluit Kroon achteraan in een wonderlijke optocht van Europese vorsten, salonofficieren, houwdegens, verzetshelden en anonieme soldaten die niet van wijken wilden weten. In het tweehonderd jaar oude register van de Orde staan 6.417 namen vermeld; die van de Duke of Wellington, van de Ethiopische keizer Haile Selassie, van de latere premier Colijn die deelnam aan de verovering van Lombok waarbij vrouwen en kinderen werden geëxecuteerd, van Jos Gemmeke die microfilms in haar schoudervullingen smokkelde tijdens de Tweede Wereldoorlog. En ook van een ene Massan, ‘Inlandsch Cavalarist 2e klasse’ die in 1900 een klewanghouw opving voor zijn pelotonscommandant en daarbij een arm verloor.

Ergens achterin staat Frits den Ouden. Die was 27 toen de Japanse vloot naar Borneo opstoomde om daar de olievelden te bezetten. ‘We stegen op vanaf een geheim vliegveld in de binnenlanden, voor een tegenaanval met drie squadrons.' Omdat zijn commandant hartproblemen had, kreeg Den Ouden de leiding. ‘We bombardeerden eerst een grote slagkruiser en daarna een troepenschip.’

Na hun aanval verdwenen de Nederlanders snel weer in het wolkendek. De thuisbasis bleek echter ontdekt en Den Ouden bracht de overgebleven vliegtuigen na een omzwerving in veiligheid. ‘Ik had meer dan honderd kogelgaten in mijn kist, de boordschutter lag dood achterin.’ Later landde Den Ouden – uren voor de capitulatie – met zijn laatste druppel brandstof op een Australisch strand.

Wat heeft deze man gemeen met kapitein Kroon die ‘de Willem’ krijgt voor de manier waarop hij leiding gaf aan een peloton commando’s in Uruzgan in 2006?

Stoutmoedig
‘We zijn allemaal nogal initiatiefrijke types’, denkt Den Ouden. ‘Stoutmoedig’, vindt zijn vrouw. Met instemming stelde Den Ouden vast dat de jongste ridder onmiddellijk zijn mannen naar voren schoof als de ware helden tijdens diens uitzending. ‘Dat advies wilde ik hem geven, maar dat was niet nodig.’ Bescheiden types noemt luitenant-generaal bd. Jan de Kleyn de nog levende ridders. Als voorzitter van het Kapittel der Militaire Willems-Orde spreekt hij hen geregeld op nationale herdenkingen of op het jaarlijkse ridderdiner. ‘Als je ze vraagt waarom ze hun daden hebben verricht, zeggen ze meestal: ik vond dat het moest gebeuren.’

Een jaar lang onderzocht De Kleyn met zes andere leden van het Kapittel de daden van kapitein Kroon. Ze spraken met vele ooggetuigen, en vroegen verslagen op in Australië. ‘We hebben onderzocht of de eenheid zich onderscheidde dankzij het optreden van Kroon.’ Daarbij werd ook nagegaan of de pelotonscommandant daarbij persoonlijk risico heeft gelopen, zonder door te slaan in doldriest gedrag. ‘Dan is er wel moed, maar geen beleid.’ Trouw aan het vaderland, betekent ook trouw aan de missie. ‘Hield hij dat belang in de gaten?’ Ook telde het Kapittel meerdere ‘uitstekende daden’. Eén moedige actie, in het heetst van de strijd, is niet genoeg voor een Willems-Orde.

Dat is wel eens anders geweest. Zo deelde oprichter koning Willem I na de Slag bij Waterloo meteen 1.004 onderscheidingen uit. Zijn zoon, de Prins van Oranje, die zichzelf de Held van Waterloo liet noemen, staat te boek als de eerste ridder. Maar opperofficieren, buitenlandse commandanten en ook dappere manschappen kregen de onderscheiding al te velde. Dat de Prins van Oranje vaak als incompetent is afgeschilderd – door de Britten zou hij zijn neergeschoten om verdere schade te voorkomen – gaat volgens historici veel te ver. Zij erkennen wel dat de Willems-Orde in het begin een marketinginstrument was van de koninklijke familie.

‘De Oranjes waren net terug op het toneel’, zegt militair historicus Wim Klinkert van de Nederlandse Defensie Academie. Zij moesten hun positie rechtvaardigen en wilden de Willems-Orde bekend en populair maken. Dat leidde tot wonderlijke benoemingen. Zo werd de Pruisische generaal Dumoulin zelfs commandeur voor zijn verdienste voor de bosbouw in Luxemburg.

Willekeur
Later werd de onderscheiding serieuzer. Dat gebeurde vooral in Nederlands-Indië. Ver weg van de koninklijke willekeur, waar bestormingen met de sabel in de hand nog tot de mogelijkheden behoorde. Zelfs de gewone soldaat kon ridder worden in Atjeh, mits hij bijvoorbeeld als eerste een benteng binnenviel, een vijandelijk fort. Legendarisch is een voorloper aller commando’s, Frans Darlang, die met een handjevol marechaussees de binnenlanden introk en daar pionierde met guerrillatactieken. Zijn wapenfeiten passen nauwelijks in de daartoe bestemde kolom van het Register. Zoals die dag in 1902 dat hij met dertien man een ‘bende’ van honderdvijftig man overmeesterde.

Het lijkt uitgesloten dat zulke mannen vandaag de dag kans zouden maken op een Willems-Orde. Zij veroorzaakten te veel nevenschade. Bij het onderzoek naar het leiderschap van Kroon, verzekert De Kleyn, is ook gekeken naar het getoonde respect voor de Geneefse Conventies. De ridder anno 2009, stelt hij, is niet te vergelijken met die in de 19de eeuw. De Militaire Willems-Orde, concluderen ook andere deskundigen, is in de loop der eeuwen ‘waardevaster’ geworden. Historicus Klinkert nuanceert: ‘Het is onzinnig om naar het verleden te kijken, met de normen en waarden van nu.’

Klinkert vindt de uitreiking van ’s lands hoogste onderscheiding, na een onderbreking van 53 jaar, om twee redenen belangrijk. In de eerste plaats komt er een einde aan de discussie of de Willems-Orde wel uitgereikt kan worden voor acties tijdens vredesoperaties. ‘Die vraag is nu beantwoord.’ Nog belangrijker is volgens hem het maatschappelijke signaal dat zo wordt verzonden. ‘Met het belonen van Kroon, onderstrepen we de eigenschappen die we als samenleving belangrijk vinden. De boodschap luidt: doorzettingsvermogen, inventiviteit en moed worden gewaardeerd en beloond.’

Tegenstoot
Even veelzeggend zijn volgens de historicus moedige daden die niet zijn beloond. Zoals de befaamde tegenstoot van majoor Johan Jacometti in 1940, bedoeld om een Duitse overmacht bij de Grebbeberg terug te dringen. Gedurfd, initiatiefrijk en vaderlandslievend. Maar ook tamelijk suïcidaal, als je maar veertig man hebt. Jacometti had zijn actie bovendien onvoldoende overlegd, waardoor een aantal van zijn soldaten door Nederlands vuur werd geraakt. Ook Jacometti sneuvelde tijdens de aanval.

Twee jaar later vertrekt een collega-vlieger van Frits den Ouden op een vergelijkbare zelfmoordmissie. Bedoeld ter verhoging van het moreel van de grondtroepen in Java, één dag voor de Nederlandse capitulatie. Jacob Pieter van Helsdingen, reeds ridder der vierde klasse, kruipt zelf in de cockpit van een van de laatst overgebleven jachtvliegtuigen, als hij hoort dat de jonge vrijwilliger vader wordt. Daarmee negeert hij het bevel dat ervaren vliegers aan de grond moeten blijven, met het oog op de toekomstige wederopbouw van de luchtmacht. Van Helsdingen vertrekt en wordt door zes Japanse Zero’s neergehaald. En klimt postuum op tot ridder der derde klasse.

BRON: De Volkskrant: http://www.volkskrant.nl/binnenland/art ... iden_types
Met vriendelijke groeten,
Henk-Willem
Lid van: SRO, SKF, MEDEC, AFP #41, DGO #3009, OMSA M#8014

Gebruikersavatar
erikscollectables
Moderator
Berichten: 226
Lid geworden op: 02 Jun 2008, 10:58
Contact:

Berichtdoor erikscollectables » 23 Feb 2009, 11:37

Ja dit is het!

Gebruikersavatar
Roel
Moderator
Berichten: 2496
Lid geworden op: 12 Jun 2007, 07:42
Locatie: -Limburg-
Contact:

Berichtdoor Roel » 24 Feb 2009, 00:16

Mooi artikel!
Heeft u informatie over items uit mijn collectie? Neem dan contact met mij op..
beheerder http://www.onderscheidingenforum.nl
Lid van SRO en OMSA

Johnny
Berichten: 81
Lid geworden op: 17 Aug 2008, 12:53

Berichtdoor Johnny » 24 Feb 2009, 11:18

Volgens dit mooie artikel staan er 6417 namen in het register. Is dit nu het correcte aantal?


Terug naar “Militaire-Willemsorde”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast